کاش میشد که کسی می امد

این دل خسته مارا, می برد

چشم مارا می شست

راز لبخند به لب, می آموخت

کاش می شد دل دیوار, پراز پنجره بود

وقفس ها, همه خالی بودند

آسمان آبی بود

ونسیم, روی آرامش اندیشه ما, می رقصید

کاش می شد که غم و دل تنگی

راه این خانه ما, گم می کرد

ودل ازهرچه سیاهی ست, رها می کردیم

وسکوت

جای خود راودرا به هم آوایی ما, می بخشید

وکمی, مهربان تر بودیم

کاش میشد دشنام جای خود را, به سلامی می داد

گل لبخند, به مهمانی لب می بردیم

بذرامید, به دشت دل هم

کسی ازجنس محبت, غزلی را می خواند

وبه یلدای زمستانی وتنهایی هم , می راندیم

کاش میدانستیم راز این رود حیات

که به سرچشمه نمی گردد باز

کاش می شد مزه خوبی را می چشاندیم به کام دلمان

کاش ما تجربه ای میکردیم

شستن اشک از چشم

بردن غم ازدل

همدلی کردن را

کاش می شد که کسی می آمد

باور تیره ما رو می شست

وبه ما می فهماند

دل ما, منزل تاریکی نیست

اخم برچهره, بسی نازیباست

بهترین واژه , همان لبخند است

که زلب های همه دور شده ست

کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم

تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم

قبل ازآنی که, کسی سربرسد

ما نگاهی به دل خسته خود می کردیم

شاید این قفل, به دست خود ما باز شود

پیش از آنی که به پیمانه دل, باده کنند

همگی زنگ پیمانه دل می شستیم

کاش در باور هرروزه مان

جای تردید نمایان می شد

وسوالی که چرا سنگ شدیم ؟؟؟؟؟؟؟

وچرا؟ خاطر دریایی مان خشکیده است؟

کاش می شد که شعار جای خود را به شعوری می داد

تاچراغی گردد, دست اندیشه مان

کاش می شد که کمی آیینه, پیدا می شد

تا ببینم در آن صورت خسته این انسان را

شبح تار امانت داران کاش پیدا می شد

دست گرمی که تکانی بدهد

تا که بیدار شود خاطره آن پیمان

وکسی می آمد وبه ما می فهماند

از خدا دور شدیم

.......

" کاشکی " واژه درد آور این دوران است

" کاشکی " جامه مندرس امیدی است

که تن حسرت خود, پوشاندیم

کاش می شد که کمی

لا اقل

قدر وزن پر یک شاپرکی

ما مسلمان بودیم